Przybądź, Duchu Święty

Jakże Cię wielbić trzeba, Słowo, w Duchu Świętym. Ty sprawiasz, iż On Ciebie tak do duszy wprowadza, że dusza z Bogiem się jednoczy, Boga pojmuje, Bogiem się rozkoszuje i niczego poza Bogiem nie pragnie.

Duch Święty, który do duszy przychodzi, nosi drogocenne znamię Krwi Słowa, zabitego Baranka; owszem, ta właśnie Krew skłania Go, by przybył, chociaż Duch sam siebie skłania i przybyć pragnie.

Ów Duch przenikający, który z Ojcem i Synem jedną posiada naturę, a z istoty Ojca i miłości Syna pochodzi, przybywa do duszy jako źródło, w którym dusza zupełnie się zatapia. Kiedy dwie rzeki spotykają się, wówczas w ten sposób łączą swój bieg, iż mniejsza traci swe imię, a przyjmuje imię większej. Podobnie dzieje się, gdy Duch Święty przybywa do duszy, aby się z nią zjednoczyć. Trzeba więc, aby dusza, która jest mniejsza, zatraciła swe imię, a zdała się zupełnie Duchowi. Dzieje się to wówczas, kiedy tak się w Niego przemienia, iż staje się jedno z Nim.

Ten Duch, który jest szafarzem najtajniejszych skarbów Ojca, a także stróżem zamysłów Ojca i Syna, przybywa do dusz tak łagodnie, tak niezauważalnie, iż tylko niewielu dostrzega Jego prawdziwą wielkość.

Ogromem swym i lekkością przenika wszystko, co zdolne jest i przysposobione na Jego przyjście. Swym częstym przemawianiem jako i najgłębszym milczeniem daje się słyszeć wszystkim. Nieporuszony i najbardziej rączy mocą swej miłości ogarnia wszystko.

Ty, o Duchu Święty, nie zostajesz w niezmiennym Ojcu ani w Synu, a przecież jesteś zawsze w Ojcu i Synu, i w sobie samym, we wszystkich błogosławionych duchach i we wszystkich stworzeniach. Jesteś konieczny dla stworzeń na mocy Krwi rozlanej przez Słowo, Jednorodzonego Syna, który w swej miłości uczynił się koniecznym dla stworzeń. Ty zamieszkujesz w stworzeniach, które zdolne są poprzez otrzymanie Twoich darów i czystość nabyć właściwe Tobie podobieństwo. Przebywasz w tych, którzy przyjmują owoce Krwi Słowa i czynią się godnym dla Ciebie mieszkaniem.

Przybądź, Duchu Święty. Niech zstąpi Zjednoczenie z Ojcem i Umiłowanie Syna. Ty, Duchu prawdy, jesteś nagrodą Świętych, orzeźwieniem dusz, światłem w ciemnościach, bogactwem ubogich, skarbem miłujących, nasyceniem głodnych, umocnieniem pielgrzymów. Ty wreszcie jesteś skarbem wszelkich skarbów.

Przybądź, Duchu Święty, Ty, który zstępując na Maryję sprawiłeś, że Słowo stało się ciałem, spraw w nas łaską to, czego w Niej dokonałeś przez łaskę i naturę.

Przybądź, czystej myśli pokarmie, źródło wszelkiego dobra, zbiorze wszelkiej czystości.

Przyjdź i zabierz wszystko, co przeszkadza nam być zabranym przez Ciebie.

św. Maria Magdalena de’ Pazzi, Revelatione e Intelligenze, w: Tutte le Opere t. IV, Firenze, 1964.
Za LG tom III (Pallottinum 1987), s. 1185.